vrijdag 20 januari 2017

Dit is het laatste bericht op deze blog.

Klinkt dramatisch hé? Ik weet het. Maar dat is het niet.

Het is eigenlijk heel goed dat deze blog de boeken toedoet.

Ik heb niets meer nieuws te melden, ik doe geen nieuwe ontdekkingen meer.
Toch niets wat met allergie, asperger of hoogbegaafdheid heeft te maken.

De voedingsallergieën van onze Jongste zijn voor het grootste deel weg. Ok, melk is er nog en hazelnoten, maar die zijn makkelijk te vermijden.

Autisme bij de Oudste is er ook nog, maar vaak bijna niet meer merkbaar voor de buitenwereld. Op school loopt alles ok, daarbuiten ook. Thuis hebben we bepaalde gewoontes ons eigen gemaakt om alles vlot te laten lopen. Pakweg een weekmenu uithangen zodat dat kan geraadpleegd worden geeft veel minder stress.
Kleine maatregelen, die vaak niet opvallen.

De dyspraxie (DCD) van de Jongste gaat nooit weg gaan. We doen trouw twee keer per week kiné. Hij zal nooit een wonder in turnen, schoonschrift of zwemmen worden. Maar bon, who cares?

De hoogbegaafdheid blijft een 'pain in the ass' vanwege de vele vragen en hersenkronkels. Gisteren kwam de Oudste tot de constatatie dat in een absoluut vacuüm er geen temperatuur is, terwijl hij zijn ballekes met kriekskes aan het eten was. Volgens mijn man heeft hij gelijk, ik zou het niet weten....
Maar bon, dan leer ik nog iets bij....

Dus, ik heb niets meer om over te schrijven, buiten ons dagelijks leven. Dat is echter niet zo spannend en ik wil ook niet dat Jan en klein Pierke weet wie welke kleur scheet heeft gelaten in ons huis. ;-)

Voor wie hier via via terecht komt en info zoekt, klik op de 'labels' die je in de kolom hiernaast ziet en je ziet dadelijk alle berichten die over dat specifieke onderwerp gingen.
Er is een hele groei geweest en alles is op zijn pootjes gevallen. Dàt is het allerbelangrijkste om in je achterhoofd te houden.
Wie wil, kan nog steeds reageren op een post, dat komt nog steeds in mijn postvakje terecht.

Het gaat jullie allemaal goed!


donderdag 22 september 2016

Gouden zomer

Ik moet u nog vanalles vertellen!

Over onze zomer.
Wat een fantastisch verlof hebben we achter de rug.

Zoals ik al vertelde in mijn vorige post, stelde ik een dagtakenlijst op.
Trouw werd deze gevolgd. Elke dag werden de kleren geplooid, het bed gemaakt, de huisdieren verzorgd....
Het gaf rust in het hoofd van de twee kinderen én in het mijne. Het gaf structuur aan de dag, twee maanden lang.
Als 'beloning' werd er iedere week gezwommen. Om 16u gingen we naar het zwembad, om 17u sloot de echtgenoot zich bij ons aan, na zijn drukke dagtaak en om 18u keerden we huiswaarts.
Elke week deden we een 'uitstap'. Dat kon een grote uitstap zijn, of een kleine...
Zo gingen we naar de Eftling, een dagje naar de zee, een paar keer naar het Domein van Huizingen, naar het planetarium, naar de film, naar de speeltuin van Bokrijk en zeker één tot twee keer per week werd er gewandeld, gefietst, gestept in het Hallerbos....



Zo vlogen die 9 weken voorbij. Nog nooit is een groot verlof zó kort geweest.

MAAR!
Wat maakte van de verlof nu een gouden verlof?
Het extreem goede nieuws dat we kregen in de laatste week....

Bij het begin van de vakantie laat ik jaarlijks bij onze Jongste een bloedafname doen, om de stand van de allergieën na te gaan.
Dit jaar was het nieuws verrassend....
Allergieën worden door markers in het bloed aangegeven. Bij onze Jongste stonden die steeds héél hoog. Vanaf 1,0 is het positief, bij hem stonden die dan tussen de 3 en 5 ofzo... (ik weet geen exacte getallen meer, maar om een beeld te vormen van de ernst...)
3 weken na de bloedafname mocht ik bellen voor de resultaten...
Kokosnoot: 0.8
pinda: 0.9
sesam:1.0
aardappel: 0.9
Melk en hazelnoot nog steeds duidelijk positief.

Maar zag je dat ook????? AARDAPPEL 0.9!!!!!!!!!!!
Waar het het jaar ervoor nog het allerhoogst stond! ik viel bijna van mijn stoel!

Maar dat betekende niet dat we zomaar konden aardappel beginnen eten. Nee. Eerst moet er een priktest op de rug gebeuren om te kijken of er een huidreactie was.
5 dagen géén allergiemedicatie mogen nemen om een zo duidelijk mogelijk beeld te hebben, midden in het hooikoorts-seizoen. Dat was op zich al vrij pittg... snotteren, niezen, niet goed slapen...
Maar bon, de huidtesten konden in het ziekenhuis gebeuren en enkel sesam reageerde nog.
Ter plaatse mocht hij, onder medisch toezicht, dadelijk een stukje kokos proeven. Een uurtje nablijven en we konden naar huis.
Enkel het feit dat kokos weer ok was, was al een reuzensprong vooruit! In heel veel eten wordt tegenwoordig kokosvet gestoken en het afgelopen jaar werd onze goedgekeurde voedsellijst daardoor steeds korter.... Met kokos terug ok, konden we weer soja-ijs kopen, boerinnekeschoco smeren,....



Een week nadien was het alle hens aan dek in het ziekenhuis. Onze Jongste ging aardappel eten! Voor het eerst sinds zijn 5 maand.... ( en moest hij opnieuw 5 dagen stoppen met de allergie-medicatie)
Alles lag klaar om te kunnen reanimeren indien nodig....
De wederhelft ging niet mee, die kon het niet aanzien. Ik wel. De dokter had er alle vertrouwen in en ik heb alle vertrouwen in die vrouw. Als zij zei dat ze het zag zitten, dan zag ik dat ook zitten!

Inschrijven in het ziekenhuis, baxter prikken, bloeddrukmeter aan de arm, stagiaire van de pediater aan onze zij en de pediater die persoonlijk thuis een patatje had gekookt en in porties had verdeeld.

We waren er klaar voor.

5mg patat, elke 10 minuten een ademhalingscheck met de flowmeter om te zien dat zijn longen niet verkrampten, de bloeddrukmeter die om de 10 minuten in gang schoot, een pediatrische verpleegster die elke 5 minuten kwam kijken, asissente van de pediater die om de 5 minuten kwam kijken en de pediater zelf die ook elke 10 minuten aan dat bed stond.... We waren nooit alleen.




10mg patat na een half uur.
15mg patat na nog een half uur.
20mg
nog eens 20mg.
25mg.
en dan was de portie op.

Als hij geen 40 keer in dat toestel moest ademen, was het 50 keer. de bloeddrukmeter pompte voor dood, de assistente versleet haar stetoscoop, zo vaak dat ze kwam luisteren naar die longen....
En hij reageerde NIET!

En daar stonden we dan. Vrij van aardappelallergie!
Naar de man gebeld, die versteend aan de eettafel was blijven zitten, die 3 lange uren dat het duurde.... Hij kon het niet geloven toen ik belde.

Viersklauws is hij naar de Colruyt gereden achter frietpatatten.
Ik ging achter een nieuwe frietketel, want dat hadden we niet meer in huis...

Die avond aten we frietjes met stoofvlees.... ( We moesten opzoeken hoe je alweer frietjes zelf maakt, we hadden dat in geen 6 jaar meer gedaan)
Mijn man was klaar om met dat kind naar het ziekenhuis te rijden, maar alles ging goed.

Hij schilde mee patatten...



Sneed mee frietjes...




Dan deden we een kleine 'receptie' met bubbels en zijn allereerste chips!



En dan de lang verwachte frietjes met stoofvlees....




DAT was de gouden rand rond onze zomer. De kleur van goudgele frietjes, van gebakken patatjes, van puree en stoemp.

Het is achter de rug.
Het allerzwaarste dat we ooit al meemaakten. Leven met de wetenschap dat je kind door een domme kruimel patat het leven kan laten.

Wat is er sindsdien veranderd?

- We kunnen nu naar de Collect and Go gaan, want melk en noten staan daar netjes vermeld op de website. Wat een tijdsbesparing!
- we gaan niet meer moeten blijven op verjaardagsfeestjes om te kijken of hij geen reactie doet.
- we kunnen op restaurant gaan. Melk en noten zijn verplicht te vermelden allergenen en elke kok is daarvan op de hoogte. We zijn al naar de McDo geweest trouwens.
- Babysitters zoeken zal nu ook makkelijker zijn. Voordien waren er maar weiningen die we volledig vertrouwden.
- We moeten geen epipen meer meesleuren als we het huis uitgaan, onze medicatiedoos kan thuisblijven. we hebben hoogstens een ant-allergiepilletje mee moest hij zwaar beginnen niezen of jeuk krijgt.
- De juf op school krijgt geen hartverzakking meer als ze iets wil klaarmaken in de klas. De ingelijste handleiding en het noodplan bij verstikkingsverschijnselen mag de vuilbak in!
- we kunnen nu gewoon avondeten klaarmaken zonder te moeten onthouden welke vork aan wat is geweest, we moeten bij etentjes niet meer in het oog houden of iemand een andere vork gebruikt dan de voorziene vork om accidentele besmetting van het eten te voorkomen....
- we zijn gewoon meer ontspannen...

Is hij nu allergievrij? Neen.
Melk en hazelnoten zijn er nog. Hondenallergie ook, hooikoorts ( grassen, bomen, bloemen,...) ook nog.
Pinda moet ook nog eens getest worden in het ziekenhuis. Dan mag hij nootjes gaan eten, weer in het gezelschap van dokters, verpleegsters,.... Maar dat gaan we niet dadelijk doen. Da's niet zó dringend.

We moeten er wel nog een beetje aan wennen. Onze Jongste zo niet, maar wij wel.
Komend weekend is het jaarmarkt. Het gaat de eerste jaarmarkt zijn waar hij op verder dan een meter van ons mag. Waar hij een zakje chips kan gaan kopen aan een standje.

Zo gaat het komende jaar er eentje worden van vele 'eerste keren'.
we kijken er naar uit.


Het zal een gouden jaar worden....



donderdag 30 juni 2016

de zomervakantie komt eraan!


Het is zover! Vandaag de laatste dag van het schooljaar.
Straks kan ik mijn twee van geluk zoemende kinderen gaan ophalen....
Nog effe snelsnel naar het ziekenhuis met onze Jongste voor zijn jaarlijkse bloedafname - elk jaar eens nakijken hoe het staat met de allergieën...

En dan:
Het grote gat dat zomervakantie heet!

Hier ten huize hebben we het geluk dat ik thuis ben en dus niet als een zot màànden op voorhand moet nadenken waar die kinderen gedurende een aantal weken terecht kunnen...
Ik wordt daar soms helemaal tureluurs van als ik zie in welke bochten mensen zich noodgedwongen moeten wringen om alles in orde te krijgen.
Dus, een chance dat we daar niet meer door moeten.

Het wil wel zeggen dat ik die twee van mij de volle twee maanden bezig moet zien te houden.
Als ze kleiner waren was dat toch een hele opgave voor mij, maar nu was ik de afgelopen twee weken ook stiekem de dagen mee aan het aftellen.
Ze worden groot, houden zichzelf goed bezig en ge kunt er al eens deftig mee op zwier gaan...

Maar de grote vakantie is ook een periode met veel minder structuur. De dagen lopen allemaal een beetje over in elkaar, alles kan en mag...
Dat was in de afgelopen jaren vaak toch wat lastig voor onze Oudste. Halfweg het verlof begon diene meer en meer lastig te lopen omdat er zoveel mogelijk was, maar keuzes moesten gemaakt worden qua activiteiten.

Dus, dit jaar heb ik een heel plan van aanpak uitgedacht.
Op Facebook circuleerde deze afbeelding ( en allerlei variaties ervan):


Een goed idee dacht ik zo bij mezelf, maar niet helemaal op maat van mijn kinderen.

Ik ging het anders aanpakken, een beetje zoals mijn huishoudplanning die ik hier in het verleden al eens toonde:

http://lotbegot.blogspot.be/2014/09/een-broodnodige-update.html

En deze morgen ging ik aan de slag!
Met dít resultaat:


Ze krijgen een aantal taakjes die elke dag moeten voldaan worden. Bvb. een huisdier eten geven, bed open leggen, pyjama netjes leggen, ontbijten, ontbijt afruimen, bureau/ speelplek opruimen, één keer per dag mee Ozzy uitlaten.
Eens per week mij helpen met poetsen en eens per week alle kleren sorteren en indien nodig in de wasmand doen.
Doen ze dat allemaal netjes mogen ze op de pc/laptop/wii....
Elke dag is er tussen 14u en 17u schermpauze.

Elke week gaan we 1 keer zwemmen en 1 keer naar het Domein van Huizingen.
Tussendoor zijn er dagen met uitstapjes, andere dagen moeten hun plan trekken hoe ze hun schermpauze invullen.

Ik weet dat er mensen bij het lezen hiervan spontaan een grijs haar ontwikkelen, zoveel structuur. Maar ik hoop dat het gaat werken.
Ten eerste hoop ik dat ik, door een kuisdag in te lassen en hen daarbij in te schakelen, meer tijd ga hebben om met hen bezig te zijn. Anders doe ik elke dag een beetje, maar uiteindelijk loopt dat vaak uit of ben ik nadien bekaf... Met hen bezig zijn is dan echt zwaar.
Nu concentreren we dat in 1 dag en de rest van de week moet ik er niet meer naar omkijken. Die avond lig ik waarschijnlijk wel in stukken vaneen, maar beter 1 avond dan elke dag half om zeep te zijn.

Ik hoop ook dat de dagindeling een beetje meer houvast geeft om hun dag zelf in te delen.
En door de belofte van elke week te gaan zwemmen en naar het Domein te gaan, krijgen ze ook een 'beloning' voor al hun taakjes. Het plan is om dat ook op vaste dagen te plannen, maar dat moet nog eens bekeken worden wanneer dat het beste uitkomt.
Want verlof of geen verlof, onze Jongste moet nog steeds naar de kiné, ook al is het maar 1 keer ipv 2 keer per week.

Mocht je nu zeggen: WAUW! dat wil ik ook maken!

Dit heb je nodig:

- een lamineermachine (20 euro in de Makro - beste 20 euro ooit besteed!)
- een pictogrammendatabase ( gratis op dit adres: http://www.sclera.be/nl/picto/downloads )
- Microsoft Word om alles op papier te zetten en te kunnen afprinten ( of een andere tekstverwerker)
- Washitape voor uw frigo af te plakken - elk kind heeft een vakje met zijn taken hier ten huize. (Hema)
- Zelfklevende magneettape ( AVA, maar 9 van de 10 heeft de Action dat ook)

en een uurtje (of twee) om alles op te zoeken, afprinten, lamineren, ....

Voila!

Ik denk dat ik er klaar voor ben, voor dat verlof.
En gij?

maandag 20 juni 2016

Dieren in de tuin/straat.....

Mijn vorige post ging er al een beetje over: beestjes in onze tuin.

Sinds een drietal weken sluip ik met de regelmaat van een klok door de tuin, op zoek naar diertjes, hoe kleiner, hoe liever....

Maar ook de echtgenoot gaat elke avond op pad, de hond (en hij) moeten uitgelaten worden weetjewel.... Soms neemt hij het fototoestel mee...
De laatste twee foto's zijn van zijn hand...

Kijk maar eens mee....



Gewone doolhofspin


Rozenkever


Schorsmarpissa 



Gewone Korsetzweefvlieg


Bandgroefbij


Bruine slobkous


Een theekransje van koolwitjesrupsen op de spruiten 


Sint-Jacobsvlinder


geen idee....


een wants, ik denk een zuidelijke schildwants


Atalanta


Steenmartertje! Hoe schoon toch! Echtgenoot had een gelukje... De eigenaars van de auto zullen het minder graag zien.... Autokabels zijn een lekkerij voor deze marter.


De maan gisteravond....


Alle vondsten worden hier ten huize netjes gemeld op Waarnemingen.be....
Misschien begin jij ook?

maandag 6 juni 2016

Onze tuin en Natuurpunt

Ik weet niet of ik het hier al verteld heb, maar in onze straat huist een zeldzame bij, de groene zandbij. Meer nog, recht tegenover mijn deur huist dat bijtje.
Een paar millemeter groot, maar groots genoeg om om allerlei verbouwingsplannen aan het nabijgelegen vormingscentrum in de war te sturen.

kijk eens bij deze link en je weet er meer over....

https://www.natuurpunt.be/nieuws/zeer-zeldzame-groene-zandbij-ontdekt-beersel-20150630#.V1VOdZGLSUk

Gisteren zagen we de mensen van Natuurpunt weer druk met hun netjes, op zoek naar 'onze' bijtjes....
En had ik een uurtje voordien zo'n bijtje toch niet in onze tuin zien zitten, dus ik op die mannen af. Ik was niet alleen, ook de buurvrouw stond al te tetteren over de bijen.

Zijn de mensen van Natuurpunt eens tot bij ons in de tuin gekomen, met name in ons 'wild stukje'... Dat is een stukje langs het huis waar we, omdat het te steil was om gras op te kunnen onderhouden - lees maaien, een 'bloemenweide' hadden gezaaid, samen met wat Vlindervriendelijke struiken die we kochten bij de gemeente.
Als je dat ziet staan, onze 'bloemenweide', ziet er dat gewoon niet onderhouden uit. Onkruid overal. Een bloemenweide is in sé onkruid, daar was de mens van Natuurpunt het helemaal mee eens.... ;-)

Maar bon, hij en zijn vrouwelijke collega wapperden eens zwaar met hun netje en BAM! Vier (4!) zeldzame bijen op ons stukje!
De groene zandbij, de texelse zandbij, de geriemde zandbij en de zwartbronzen houtmetselbij.
Steenfier ben ik daar nu op sé.
Vaak krijgen we wat commentaar op ons 'wild stukje'. In de trand van: amai, daar staat veel onkruid, amai, daar hebt ge nog wel wat werk aan,....
Awel, flut sé. Ik heb tenmiste 4 zeldzame bijen een huis gegeven.... Het is eens wat anders dan een vluchteling in huis nemen, waar ik helaas geen plaats voor heb. Voor de bijtjes wel....

Wat is nu mijn steenharde plan?
Een paar keer per week met het fototoestel in de hand door de tuin te gaan. Foto's trekken, vooral van bijen, maar van alles wat er door mijn lens kruipt...
We deden al eens een registratie bij waarnemingen.be , maar vanaf nu gaat dat toch wel wat meer de hoogte in.

Toen de buurman mij zag op straat rondlopen met mijn fototoestel in aanslag, bekeek hij mij maar een beetje raar. Hij vindt het echter super dat ik meer foto's ga doorsturen.
Niet dat hij zo'n zware bijenfan is.... Hij is vooral blij dat de plannen voor een extra ingang aan het vormingscentrum niet doorgaan vanwege de bij. Het zou onze straat wel een pak drukker maken. En als een bijtje dat voorkomt, is de hele straat fan, elk vanwege zijn eigen reden...
Ik heb vandaag toch alweer een zeldzame bij kunnen registeren...

Geniet nu maar van de kleurenpracht in mijn tuin...
Viva de zandbijen!


Een Wants


een hommel, waarvan nest onder ons dak.


geen idee meer, maar de gast van Natuurpunt vond hem top.... ;-)


meer dan waarschijnlijk een Texelse Zandbij


Een Fraaie Schijnbok


Een bijtje, te snel weg om te weten dewelke...


zondag 5 juni 2016

wake-up call

Dit weekend kwamen de puzzelstukjes bij elkaar.

In de standaard stond een artikel over Sharenting.



Ik dacht erover na. Doe ik dat?
Jazeker. een blog over je kinderen en hun specifieke uitdagingen in hun leven, dat valt wel onder sharenting.
Ik joeg de namen van mijn kinderen eens door Google. Want kinderen die overmatig tentoongesteld worden op internet, kunnen daardoor later bepaalde jobs mislopen.... Blijkbaar kan je als kind van een zeer actieve Instagram/Facebook-ouder het wel schudden als je bij de staatsveiligheid wil gaan werken...

Het resultaat van Google viel mee. Een 10-tal foto's dook op, geen enkel gelinkt aan deze blog.
Wil ik eigenlijk dat mijn kinderen later bij de staatsveiligheid gaan werken? ( liever niet, maar bon)

Ik vroeg mij de laatste tijd ook af of er nog wel wat te vertellen viel, ik had zo het gevoel dat ik alles al verteld had.
Hoeveel kan je doorkwekken over autisme, hoogbegaafdheid en allergie? Door de duur is alles al gezegd nee?

Maar gisteravond waren er twee dingen die mij dan toch weer deden denken dat deze blog tóch nog nut kan hebben.

Gisteren was het BBQ en kleuterfeest op school. Kleuterfeest werd door de kleuterjuffen ineens gebokst, de catering was voor de ouderraad.
Sinds bijna twee jaar zit ik in de ouderraad, omdat ik steeds het dringende gevoel heb om toch íets te doen, ipv steeds in mijn kot te zitten... ( ook al kost mij dat soms veel moeite en vooral, veel spierpijn)

Sinds dit jaar is onze Jongste geen kleuter meer en BBQ ter plaatse eten is helaas geen optie met de allergieën.
Doe daar veel lawaai en drukte bij en onze Oudste past ook liever voor zo'n evenementen.

Maar als lid van de ouderraad wil je wel een pootje uitsteken en had ik mij opgegeven voor de opruim.
Tussen het sleuren met tafels, stoelen en wat nog allemaal wordt er al eens een klapke gedaan.
Het ging over eten en planning van avondeten...
Toen ik de anderen hoorde vertellen dat de menu vaak de avond zelf beslist werd, dacht ik ( en zei ik):
Oei, dat is bij ons niet het geval. Op zaterdag wordt er samen met de kinderen de menu opgesteld voor de week en daar houden we ons aan. De menu wordt ook opgehangen zodat onze Oudste duidelijk weet wat er wanneer gegeten wordt. Aanpassingen worden liefst 24u op voorhand gemeld, ten laatste een uur voordien. Als het een uur voordien is, is hij een half uur van zijn melk en na dat half uur kan hij dan wel begrijpen dat er een aanpassing nodig is. Bvb. de spaghetti is op, het wordt Liguine....

Blijkbaar is dat niet altijd overal zo.... op de meeste plaatsen is dat zelf niet zo. De kinderen knorren overal wel omdat er groenten zijn die ze niet lusten, maar een hele planning, menu's die opgehangen worden, een weekplanning die uithangt,.... Blijkbaar niet zo standaard....
Misschien toch weer een reden om dit verder te doen. Om te laten zien hoe het bij ons gaat, misschien aan anderen te laten zien: hey, daar doen ze dat ook zo, we zijn niet alleen....

En de tweede reden om verder te doen was de volgende: een babbeltje doen met een mama, terwijl we tafels zitten sleuren. Een mama die ik eigenlijk nog niet heel goed ken, en die zegt me daar ineens: ik volg uw blog al een tijdje, al van voor ik in de ouderraad zit....
Oink? Daar ben ik dan weer verbaasd over. Ik word gelezen. En niet omdat iemand mij kent en een beetje nieuwsgierig is, maar gewoon zomaar....

Dus.
ik ga weer wat meer schrijven. Meer bewust over de foto's die ik post. Sharenting enzo....
Over de kleine dingen die ons leven typeren.
Soms over grote dingen, ik moet bvb nog eens wat vertellen over DCD, of er een tab-blaadje aan wijden.
Over de dingen waar ik mee bezig ben. Haken, breien, maar ook vergaderingen over jeugdbeleid bij de gemeente, fruit schillen op school, ouderraad stuff, mijnen hof en de excellente Rabarberwijn die daaruit voorkomt, de zeldzame bijen in onze tuin,.....

Voila,
eens zien of ik dat nu effectief ga doen.... want een goed voornemen is daarom geen uitgevoerd voornemen... Of zoiets. Klinkt alsof iets dat je op zo'n tegeltje zet nee?




dinsdag 16 februari 2016

Een Oeps-momentje....( en nee, het gaat NIET over pipi!)

kleine anekdote....

Gisteren ging ik met onze Oudste naar de pediater....
Hij bleek een dikke oorontsteking te hebben....

We krijgen dus de nodige medicatie voorgeschreven en aangezien het al na 19u30 was, gingen we naar de apotheek van wacht....

Daar aangekomen stond er al een redelijk wachtrij...
Bij elke nieuwe klant vroeg de apothekeres ook de identiteitskaart...

Oei, dacht ik bij mezelf... Onze Oudste heeft nog geen identiteitskaart! Maar bon, ik babbel er mij wel uit... ( ik kan dat zeer goed, babbelen....)

Na ons was er nog één wachtende.

Onze beurt en ik zeg direct tegen die mevrouw:
Ja excuseert mij, maar mijn Kind heeft geen Kids-ID. Is dat ok met een oude SIS-kaart?
Bleek dat ik een soort van ISI+ kaart voor hem te hebben en dat werkte ook...

En ik zeg dus: ja, wij gaan eigenlijk nooit naar het buitenland, dus wij hebben dat nog nooit aangevraagd....

Mijnen Oudste, steeds klaar om u te pakken als ge foute info verspreidt, zegt dus:
Ja maar Mama? Wij gaan toch ieder jaar een week naar Nederland? Dat is toch het buitenland?

Ik zeg daarop: Maar jongen! Nederland? Da's niet het buitenland! Da's gewoon een extra provincie van België!
Waarop mijn Oudste (recent 10 geworden en een spons voor weetjes en historische feiten) zegt:
Ha nee hé mama! Het is omgekeerd. België is héél vaak een provincie geweest van Nederland en niet omkeerd!

En dan zegt de wachtende meneer achter mij:
Nou sjech, die heeft lekker opgelet tijdens de geschiedenisles!
Zware Nederlandse tongval en brede grijns op zijn gezicht....

Ge kunt u dus inbeelden dat ik effe (heel effe) uit mijn lood was geslagen. Met een lach en een zwans waren we buiten, mét medicatie....

In de auto zeg ik tegen mijn Oudste:
Amai, dat was wel weer redelijk pijnlijk, nog een chance dat die mens daarmee kon lachen...

Ja mama, zegt die van mij. Weet je hoe ze dat bij ons op school noemen?
Nee jongen?

'GENANT!' (- denk er zelf de spottende intonatie bij)

Ik heb spontaan de slappe lach gekregen in de auto, maar maakte ook voor mezelf de nota: Ga die f*ckig KidsID nu maar eens aanvragen!